Korkuyorum...
Sevdam korkuyorum
Ne zaman bir aynasız görsem
Vurur bir kıpırtı içime, suçlu ya da suçsuzken bile
Tutup kollarımdan beni sürecek sanıyorum
Hiç olmayacak sanıyorum benliğim bir daha
Gidip dönmeyenler gibi gitmekten korkuyorum sevdam
Ama yanlış anlama sakın beni
Korkum korkularımdan değildir ki sevdam
Korkum, bir gece yarısı uyanıp ta beni bulamamandandır
Biliyorum o al yanaklarından süzülecek bir iki damla yaş
Garipseneceksin sen sevdam
Üzüleceksin...
Ben de üzülmenden üzülüyorum ya sevdam…
Biliyorsun ki
Ben seni Nedensiz sevdim... SEVDAM
Nedenli olabilir mi hiç bir çocuğun annesine ağlaması
Veyahut bir memleket figanında yitik bir özlem kurusu...
Olabilir mi sevdam?
Â
Seni üstüme doğabilecek en güzel güneşin sarılarından
Damar damar dolanan kanımdan
Ve gelinlik çağlarında yemyeşil örtüsüne bulanan bahardan bile çok seviyorum...
Kutsal olan sevdalanmaktır
Bilirsin ki sevdam yeni doğan her gün yeni bir umuttur
Kanın her damlası bir adım topraktır
Ve bahar bize inadına sevdalar taşıyor yarınlara sevdam
Ä°ÅŸte ben seni bu kadar nedensiz sevmiÅŸim sevdam
Bu kadar nedensiz...
Â
